ابى طالب و حديث علىّ حديث رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و حديث رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قول اللّه . « 1 » حديث من حديث پدرم و حديث پدرم حديث جدم و حديث جدم حديث على بن ابى طالب عليه السّلام و حديث امير مؤمنان ، حديث رسول خدا و حديث رسول خدا ، فرمايش خداست . تقريبا تمامى احاديث امامان شيعه همين حكم را دارد ، مگر آنچه كه گاه بر حسب ضرورت از كسى نقل مىكردند . به ابى بكر بن ابى عياش گفتند : چرا با اين كه جعفر بن محمد را درك كرده از او استماع حديث نكرده است ؟ ! او گفت : از جعفر بن محمد دربارهء احاديثى كه نقل مىكرد پرسيدم : آيا چيزى از آنها را خود شنيده است ؟ - يعنى شيوخ حديثى دارد - گفت : نه « لكنّها رواية رويناها عن آبائنا » « 2 » اينها رواياتى است كه از پدران خود نقل مىكنيم . اهميت اين نقل بسيار زياد بوده و در حقيقت ماهيت عقايد شيعى را از لحاظ اساس و پايه توضيح مىدهد . ابن عدىّ مىگويد : و لجعفر بن محمد حديث كبير عن أبيه عن جابر و عن أبيه ، عن آبائه و نسخا لاهل البيت يرويه جعفر بن محمد ؛ « 3 » جعفر بن محمد احاديث زيادى از طريق پدرش از جابر دارد و نيز از پدرش ، از آباءش و نيز نسخه‌اى براى اهل بيت است كه جعفر بن محمد آن را روايت مىكند . او مىافزايد : كسانى چون ابن جريح ، شعبة بن حجاج و ديگران از او روايت مىكنند . ابو زهره تلاش مىكند شيوخ روايتى براى امام صادق دست و پا كرده و اتصال آن حضرت را از كانال آنها غير از اجداد طاهرينش به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مطرح كند و از اين نمونه تنها نام قاسم بن محمد بن ابى بكر را ذكر كرده است . « 4 » بايد گفت كه اگر بنا بود امام صادق عليه السّلام همانند محدثان معروف آن زمان - چنان كه در « تذكرة الحفاظ » مىبينيم كه هر يك از آنها دست كم ده نفر را به عنوان مشايخ روايت خود ذكر كرده‌اند - از طريق مشايخ روايتى غير از اجداد طاهرينش از

--> ( 1 ) . كشف الغمه ، ج 2 ، ص 170 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 5 ( 2 ) . تهذيب الكمال ، ج 5 ، ص 77 ؛ الكامل فى ضعفاء الرجال ، ج 2 ، ص 555 ( 3 ) . الكامل فى ضعفاء الرجال ، ج 2 ، ص 558 ( 4 ) . الامام الصادق عليه السّلام ، صص 90 - 88